Bilmiyorum ama hiç bir baltaya sap olamama ve sürekli yerimde sayma ihtimali beni kahrediyor.
Sanırım herkesin kafasına sıçmak
ayaklarına kusmak istiyorum.
Hissiyatım tam olarak bu.

Ne yapmam gerektiğini bilemeyecek kadar boşluktayım.
Gerçekten.
Neyi sevdiğimi bilmiyorum, hangi davranış beni soğutur ondan, hangisi daha da ısıtır kanımı ona karşı.
Neden bu kadar savunmasızım hiç bir fikrim yok.
Nasıl böyle oldu. Buna neden izin verdim bilmiyorum.
Her şey böyle boktan işte.
hayat gibi.
onun gibi.
benim gibi.

Ben aslında bu blogu çok seviyorum.
Bir itiraf.
başka bir blogum daha var.
Bu kusma yerim ama.
Bunu kimse okumayacak ki. HEHEHEAHAHOHOE.

*
Bazı insanlar, evet sizden nefret ediyorum.
Bukowski okumayı seviyorum.
Edebiyata çalışıyorum aslında.
Manuel Puig yanımda olsaydı sarılırdım.
Cemal Süreya olsaydı
aşık olur,
Özdemir Asaf'ın Lavinia'sı olmayı düşleyerek uyurdum.
Sanırım.
Eved.