Saat 02.29
Sokakta kimsecikler yok. Elimi tutmuşsun.
Sarhoşuz ikimizde.
Yürüyoruz.
Bak, diyorum. Şu bina, geldik artık yürümene gerek yok, buradan da eve girdiğimi görebilirsin.
Üzüldüğünü düşünüyorum.
Can alıcı
son dakika konuşmaları.
Sarılıyorum. Yarın yok olacakmışsın gibi.
Arkamı dönüyorum ve yürümeye devam ediyorum.
İki sokak lambası, sen ve ben.
Kendi ayak sesim ve kalp atışlarımdan başka ses yok.
Yürümüyorsun, farketmesi zor değil.
Arkamı dönüp sana koşuyorum.
Bunu 3 kere yaptık sanırım.
Anahtarımı çıkartıyorsun, çantamdan.
Artık gitmelisin, diyorsun. İyi niyetinden yaptığını düşünüyorum.
Kızmaman için merdivenlerden çıkmaya başlıyorum.
Hırkam düşüyor elimden.
Eğilip alıyorum
gözüm sokağa kayıyor.
Sokakta kimse yok.

Ölüm biraz garip.
Ürperiyorum.
Ben bile bu kadar çok üşüyorsam kuru soğukta, o daha çok üşüyordur.
Hava sıcaklığı toprak altında.
Sizi sevdiğimi, onu sevdiğimi bilmeden gitmesi güzel olmazdı.
Belki paylaşacak çok şeyimiz vardır. Kimbilir.
Ölüm yakın.
Üzülüyorum.
Ellerim bembeyaz. Toprak soğuk.
Sizi seviyorum.

Tişörtüme sinen bir kokun var ki, hiçbir şeye değişmem.

Geceleri terden uyanıyorum. Pijamalarımı çıkartıp tekrar yatağa giriyorum.
Yanımda yoksun, üşüyorum. Bilmiyorsun.

Beni almaya gelen siyah, dizel arabaları sevmiyorum.

Kasım, 2010.
Odama giriyorum. Yine aynı kusmuk kokusu hakim. Bir gün bu kokunun beni hüzünlendireceği aklıma bile gelmezdi. Uyanıyorum uykumdan, dışarısı 10 derece, belki daha da az. Terliyorum. Yorganı atıyorum üzerimden. Biraz daha hafifim. Üzerime sinen kokunu duymam daha kolaylaşıyor. Yatağımın köşesinde 3 tane su şişesi var. İçiyorum. Ağzımdaki tat beni biraz rahatsız etse de, seni hatırlatıyor. Sigaran boğazımı yaksa da , içmeye devam ediyorum, çünkü o senin sigaran. Bana iyi geleceğinden eminim. Karşımda söylediğin şarkı çalınca boka dönüşüyorum bilmiyorsun. Nefes alırken hala sigaranın tadını alıyorum. Oysa biteli çok olmuştu. Kahvaltı hazırlamam gerek artık. Tokum. Aslında değilim de sana hazırlamadığım masanın pek önemi de yok. İki poğaça, portakal suyu. Bilmiyorum, canım yemek istemiyor. Banyo yapmak istemiyorum. Saçımda sigaran ve nefesin var çünkü. Yanaklarım sen kokuyor. Normalde olsa midemi bulandıracak bir kokunun, çantama sinmiş olması mutlu ediyor beni. Sanırım aşık oluyorum. Hayır, ben öyle bir kız değilim. Bileğime bakıp, güzel kokuyor, dediğin için duş alırken o bileğimi yıkamadım. O iğrenç koku. Odam kusmuk kokuyor. Ki biliyorum, sen de hoşnut değilsin. Öyleymiş gibi davranmakta üzerine yok ama.
Nefes aldım, sigaran.
Sarıldım, kokun.
Yanağım, yanağın.
Bileğim mi, güzel kokuyor.

Telefonumun sesiyle uyandım.
Metro gibi bir yerdeyim. Net hatırlayamıyorum. Hem metroda telefon çekmez ki.
Neyse.
Yalan söyledim konuştuğuma.
Dolmuştayım.
Bir kişi parası verdim ama iki kişiydik.
Evdeyim.
"Eee nasıl geçti günün ?"
Cevap yok. Sadece sırıtıyorum.
Dolabı açtım. "İki su, soğuk olsun."
Dişlerimi fırçalıyorum.
Işığı kapatmıştım ki.
Kusuyorum.
Rahatladım. Kusmayı özlemişim.
Tişörtüm ve şortum kirlendi.
Odaya gittim. Şortumu çıkardım.
Yatağa uzandım
gözkapaklarımı açık tutmakta zorlanıyorum.
Uyumuşum.
Gece telefonun sesiyle uyandım.
Evinde.
Keşke yanımda olsaydı da
elimi tutmasının suçluluk duygusunu yaşasaydım.
Elimi tutmaya geliyor.

Hedeflerimi yeni baştan gözden geçirmem gerektiğini öğreten bu güne teşekkür ediyorum.
Çabalarımın boşuna olduğu
Elde etmek istediğim şeylere sahip olmanın zor olduğu
İstediğim şeyin daimi olarak olmayacağı
of
zor
bilmiyorum
böylesi.
kötü.
ağlıyorum bir buçuk saattir.
sevinebilirsiniz.

İmkansızı severim.
Her zaman için geçerlidir bu. Kağıt, kaleme dokunamıyorum. Bir uyku bandının ya da adı her ne boksa bana bu kadar güzel olan şeyleri hatırlatacağını bilmezdim.
Olmadı.
Olmuyormuş.

Yastığımın altındaki kulaklıklar için "sadece en sevdiğin şarkıları dinleyerek uykuya dalabiliyorum " açıklamasını yaparken;
kurumuş peçetelerin nedenini kendime bile itiraf edemiyorum.

Bazı şarkılar var ki.
An gelir, hepimizin ağzına sıçılmış hissi bırakır ve gider.

hissiyatım.

Bazen tüm insanlardan ergen gibi nefret etmek
neden
bilmiyorum.

Dinlediğim şarkıların
onun sevdikleri olması tamamen bir tesadüf.
Uyandığımda aklıma ilk onun gelmesi.
ya da nasıl desem.
bir rüya gibi her şeyi yeniden yaşamam. -tek farkı hayalimde olması.-

Hani o günün akşamıdır,
ellerin sigara kokar ve bu koku huzur verir sana.
Üzerinden çıkardığın tshirtü kirliye atmak için eline alırsın ve onun
kokusunun sindiği farkedersin.
"Bir daha yıkanmayacak bu" dersin ya.
Tam olarak bu.

Şu dünyadaki en tehlikeli üç şey; sigara, alkol ve internetten tanışılıp görüşülen insanlardır.

Bilmiyorum ama hiç bir baltaya sap olamama ve sürekli yerimde sayma ihtimali beni kahrediyor.
Sanırım herkesin kafasına sıçmak
ayaklarına kusmak istiyorum.
Hissiyatım tam olarak bu.

Ne yapmam gerektiğini bilemeyecek kadar boşluktayım.
Gerçekten.
Neyi sevdiğimi bilmiyorum, hangi davranış beni soğutur ondan, hangisi daha da ısıtır kanımı ona karşı.
Neden bu kadar savunmasızım hiç bir fikrim yok.
Nasıl böyle oldu. Buna neden izin verdim bilmiyorum.
Her şey böyle boktan işte.
hayat gibi.
onun gibi.
benim gibi.

Ben aslında bu blogu çok seviyorum.
Bir itiraf.
başka bir blogum daha var.
Bu kusma yerim ama.
Bunu kimse okumayacak ki. HEHEHEAHAHOHOE.

*
Bazı insanlar, evet sizden nefret ediyorum.
Bukowski okumayı seviyorum.
Edebiyata çalışıyorum aslında.
Manuel Puig yanımda olsaydı sarılırdım.
Cemal Süreya olsaydı
aşık olur,
Özdemir Asaf'ın Lavinia'sı olmayı düşleyerek uyurdum.
Sanırım.
Eved.

Sildim onu.
Nasıl yaptım bilmiyorum. Çok korkunç buralar.
Biri bana poke.

Hemen.

Facebook notificationslarıma aşık olup geliyorum.

Abim askerden taramalı getirecek bütün mahalleyi tarayacam .Seni de katıcam içine o olcak.

Ben bazen en yakın arkadaşlarımı anlamakta zorlanıyorum.
O kadar yakınlarken bana birden yabancıya dönüşüyorlar.
En nefret ettiğim şey bilmişlik taslanmasıdır. Hayır ben yapmıyorum demiyorum ama sevmiyorum. Yapıyorsam da bilmeden.
Mesela ona "şu grubu dinle bak yeni keşfettim çok güzel müzik yapıyo adamlar" diyorum.Bir hafta sonra fanı kesiliyor. Sonra bana gelip "abi bu adamlar çok iyi ya sen biliyor muydun " diyor.
Kafana sıçarım senin diyorum. İçimden.
Sırf ortamda entel görünmek için Beatles dinleyen birisin sen.Bana gelmiş "Across The Universe diye bir film gördüm. " diyorsun.
Ulan kaltak ben onu izleyeli kaç yıl oldu diyorum. İçimden.
Filmle ilgili bilgi veriyorum.Ben biliyorum diyip dinlemiyorsun bile.
Olmuyor.
Hiç hoş olmuyor.
oh.
rahatladım.

Bir itirafta bulunacağım.

Ben 17 yaşında bir kızım.Bugüne kadar , daha doğrusu düne kadar hiç ev işi yapmadım.
Hiç bir pazar geç kalksam da kahvaltımı kendim hazırlamadım, eve geç geldiğimde bir kez olsun yemek ısıtmadım.Çamaşır yıkama, ütüleme olaylarından hiç bahsetmiyorum bile.
Anaokuluna giderken elime toz bezi alıp "Ben buraları silmek istiyorum." derdim.Bu cümle ağzımdan bir daha çıkmayalı neredeyse 11 yıl oluyor.
Sadece odamı kendim toplarım.O da sırf özel eşyalarım olduğu için.Yatağımı başkasına 'anneme' toplattırırım hala.
Abimin eve geliş saati asla belli olmaz.Bazen saat 5 te olur, bazen gece yarısında, sabaha karşı ve ya.Geldiğinde hep aç olur ve ben ona bir gün bile yemek ısıtmadım.
Çünkü beceremem ısıtmayı.Elimi yakarım.Annem ısıtır.Uyanır, kalkar sıcacık yatağından ve doğru mutfağa.Ben de hiç bir zaman "Aman anne sen yat uyu ben hazırlarım" demedim, demem de.
Dün ilk defa annem 17 yılın suskunuğunu bozdu sitemleriyle.Hiç yardımcı olmadığımızdan bahsetti.Gerçekten düşündüm ve HİÇ yardımcı olmadım.17 yıllık hayatım boyunca.
Bugün annem evde yokken ilk defa
bulaşıkları yıkadım.Bulaşık eldiveni denen şeyin işlevini ilk kez anladım.
Yıkanmış çamaşırları topladım ve halıyı süpürdüm.
Elime yapışmadı bunları yapmak.
Bu işleri yapınca ölmedim.Kilo kaybedik zafiyet geçirmedim.
Aksine vicdanımı rahatlattım.
Akşam annem eve gelince kahve hazırlayacaktı kendisine.
"Sen otur anne ben hazırlarım." dedim.
5 dakika ayakta kalıp suyu ketıla koymak öldürmedi beni.
Birazdan dışarı çıkacağım ve eve gelirken
çiçek alacağım.
Belki 17 yıllık yardımlarımı affedebilir.
Kimbilir..

Rüyalarını anlatmanı isterim.Bana.Sadece aramızda kalması gereken sırlardan biri olurdu bunlar.
Geceleri uyandığında gördüklerimi yazdığım kırmızı bir defterim var.
Onda adının geçmesini bekliyorum.
Kalemi titretmeden adını en güzel şekilde yazmayı başarabilecek miyim ki
Çok merak ediyorum.
Seni görmeden. Hayır özür dilerim.Birini sevmek için görmek gerekmiyor.


Ben ölü bir adama bile aşık oldum.


Bunu kimse bilmiyor.Lütfen sen de sır defterine yaz bunu.Aramızda kalmalı.Biri ya duyarsa
Sonra bana ne derler.

Kaplumbağaların sürekli gülümsediğini biliyor muydun ?
Hayatı hep böyle gördükleri için tam bir gerizekalı olduklarını ?
Bana teşekkür etmelisin.Ufkunu genişlettiğim için.
Balık gibi yaşamayı da düşünmelisin.

Quit the sun.

Her zaman olduğu gibi ben
sigaram kırmızı ojelerim ve siyah göz makyajımla karşındayım.
tarafından ilgilenilmedim.
yanımıza geldin.
bana geldiğini düşündüm
ama
diğer arkadaşlarımla konuştun.varlığımdan haberdar bile değildin belki.
sana bakıyordum.
sadece sana.
her hareketin kirpiklerinin kıvrımı.daha önce bu kadar incelememiştim belki de.


.


bakışlarımı farkettin.
sonunda.
diye iç geçirdim.
sonunda.beni farketti.
saçlarımı kestirmiştim üç gün önce.
farkettin.
şaşırdım sevinmiştim.
ki.
yakışmamış beğenmedim.
dedin.
dünyam yıkıldı.

.
ben, farkında olmadan suratımı astım.
farkettin.
şakalaştın benimle.
ama canım yandı benim.
elin çok ağırdı.
dudağım kanadı.
özür dilemedin.

sarıldın bana.
ilk ve herzamanki gibi.
sıcacıktın.

zamanın durmasını diledim.
durmadı.
küfrettim.


öptün.
ve
geçti.

sadece canım yanmaya devam ediyordu.
dudağım değil.
kalbim.
kelebek
savaşı.

BAZEN

Hep bazen diyorum.

bazılarını anlamak zor oluyor.

ne diyordum.
yüzükler, severim.

yeni yıl denen olay.
nasıl desem.
aslında
çok
çok

mmm

m

saçma

değil mi.

aslında hergün yeni yıl.
bugün de bir önceki yıla göre üzerinden
üçyüzaltmışbeşgünaltısaat geçti.