Abim askerden taramalı getirecek bütün mahalleyi tarayacam .Seni de katıcam içine o olcak.

Ben bazen en yakın arkadaşlarımı anlamakta zorlanıyorum.
O kadar yakınlarken bana birden yabancıya dönüşüyorlar.
En nefret ettiğim şey bilmişlik taslanmasıdır. Hayır ben yapmıyorum demiyorum ama sevmiyorum. Yapıyorsam da bilmeden.
Mesela ona "şu grubu dinle bak yeni keşfettim çok güzel müzik yapıyo adamlar" diyorum.Bir hafta sonra fanı kesiliyor. Sonra bana gelip "abi bu adamlar çok iyi ya sen biliyor muydun " diyor.
Kafana sıçarım senin diyorum. İçimden.
Sırf ortamda entel görünmek için Beatles dinleyen birisin sen.Bana gelmiş "Across The Universe diye bir film gördüm. " diyorsun.
Ulan kaltak ben onu izleyeli kaç yıl oldu diyorum. İçimden.
Filmle ilgili bilgi veriyorum.Ben biliyorum diyip dinlemiyorsun bile.
Olmuyor.
Hiç hoş olmuyor.
oh.
rahatladım.

Bir itirafta bulunacağım.

Ben 17 yaşında bir kızım.Bugüne kadar , daha doğrusu düne kadar hiç ev işi yapmadım.
Hiç bir pazar geç kalksam da kahvaltımı kendim hazırlamadım, eve geç geldiğimde bir kez olsun yemek ısıtmadım.Çamaşır yıkama, ütüleme olaylarından hiç bahsetmiyorum bile.
Anaokuluna giderken elime toz bezi alıp "Ben buraları silmek istiyorum." derdim.Bu cümle ağzımdan bir daha çıkmayalı neredeyse 11 yıl oluyor.
Sadece odamı kendim toplarım.O da sırf özel eşyalarım olduğu için.Yatağımı başkasına 'anneme' toplattırırım hala.
Abimin eve geliş saati asla belli olmaz.Bazen saat 5 te olur, bazen gece yarısında, sabaha karşı ve ya.Geldiğinde hep aç olur ve ben ona bir gün bile yemek ısıtmadım.
Çünkü beceremem ısıtmayı.Elimi yakarım.Annem ısıtır.Uyanır, kalkar sıcacık yatağından ve doğru mutfağa.Ben de hiç bir zaman "Aman anne sen yat uyu ben hazırlarım" demedim, demem de.
Dün ilk defa annem 17 yılın suskunuğunu bozdu sitemleriyle.Hiç yardımcı olmadığımızdan bahsetti.Gerçekten düşündüm ve HİÇ yardımcı olmadım.17 yıllık hayatım boyunca.
Bugün annem evde yokken ilk defa
bulaşıkları yıkadım.Bulaşık eldiveni denen şeyin işlevini ilk kez anladım.
Yıkanmış çamaşırları topladım ve halıyı süpürdüm.
Elime yapışmadı bunları yapmak.
Bu işleri yapınca ölmedim.Kilo kaybedik zafiyet geçirmedim.
Aksine vicdanımı rahatlattım.
Akşam annem eve gelince kahve hazırlayacaktı kendisine.
"Sen otur anne ben hazırlarım." dedim.
5 dakika ayakta kalıp suyu ketıla koymak öldürmedi beni.
Birazdan dışarı çıkacağım ve eve gelirken
çiçek alacağım.
Belki 17 yıllık yardımlarımı affedebilir.
Kimbilir..