Saat 02.29
Sokakta kimsecikler yok. Elimi tutmuşsun.
Sarhoşuz ikimizde.
Yürüyoruz.
Bak, diyorum. Şu bina, geldik artık yürümene gerek yok, buradan da eve girdiğimi görebilirsin.
Üzüldüğünü düşünüyorum.
Can alıcı
son dakika konuşmaları.
Sarılıyorum. Yarın yok olacakmışsın gibi.
Arkamı dönüyorum ve yürümeye devam ediyorum.
İki sokak lambası, sen ve ben.
Kendi ayak sesim ve kalp atışlarımdan başka ses yok.
Yürümüyorsun, farketmesi zor değil.
Arkamı dönüp sana koşuyorum.
Bunu 3 kere yaptık sanırım.
Anahtarımı çıkartıyorsun, çantamdan.
Artık gitmelisin, diyorsun. İyi niyetinden yaptığını düşünüyorum.
Kızmaman için merdivenlerden çıkmaya başlıyorum.
Hırkam düşüyor elimden.
Eğilip alıyorum
gözüm sokağa kayıyor.
Sokakta kimse yok.

Ölüm biraz garip.
Ürperiyorum.
Ben bile bu kadar çok üşüyorsam kuru soğukta, o daha çok üşüyordur.
Hava sıcaklığı toprak altında.
Sizi sevdiğimi, onu sevdiğimi bilmeden gitmesi güzel olmazdı.
Belki paylaşacak çok şeyimiz vardır. Kimbilir.
Ölüm yakın.
Üzülüyorum.
Ellerim bembeyaz. Toprak soğuk.
Sizi seviyorum.