Kasım, 2010.
Odama giriyorum. Yine aynı kusmuk kokusu hakim. Bir gün bu kokunun beni hüzünlendireceği aklıma bile gelmezdi. Uyanıyorum uykumdan, dışarısı 10 derece, belki daha da az. Terliyorum. Yorganı atıyorum üzerimden. Biraz daha hafifim. Üzerime sinen kokunu duymam daha kolaylaşıyor. Yatağımın köşesinde 3 tane su şişesi var. İçiyorum. Ağzımdaki tat beni biraz rahatsız etse de, seni hatırlatıyor. Sigaran boğazımı yaksa da , içmeye devam ediyorum, çünkü o senin sigaran. Bana iyi geleceğinden eminim. Karşımda söylediğin şarkı çalınca boka dönüşüyorum bilmiyorsun. Nefes alırken hala sigaranın tadını alıyorum. Oysa biteli çok olmuştu. Kahvaltı hazırlamam gerek artık. Tokum. Aslında değilim de sana hazırlamadığım masanın pek önemi de yok. İki poğaça, portakal suyu. Bilmiyorum, canım yemek istemiyor. Banyo yapmak istemiyorum. Saçımda sigaran ve nefesin var çünkü. Yanaklarım sen kokuyor. Normalde olsa midemi bulandıracak bir kokunun, çantama sinmiş olması mutlu ediyor beni. Sanırım aşık oluyorum. Hayır, ben öyle bir kız değilim. Bileğime bakıp, güzel kokuyor, dediğin için duş alırken o bileğimi yıkamadım. O iğrenç koku. Odam kusmuk kokuyor. Ki biliyorum, sen de hoşnut değilsin. Öyleymiş gibi davranmakta üzerine yok ama.
Nefes aldım, sigaran.
Sarıldım, kokun.
Yanağım, yanağın.
Bileğim mi, güzel kokuyor.