Senden nefret ediyorum.
Çünkü tatlısın.
Ve beni sevmiyorsun.
Ayaklarım ve ellerim üşüyor ama sen bir başkasının ellerini ısıtıyorsun.
Seni adam olmamakla suçluyorum.
Ahlaksızla.
Sözünde durmamakla.
Sahip olamadığım için daha da çok istiyorum seni.
Sahiplenmeyi, sahiplenilmeyi sevmiyorum demiştim ya.
Yalan.
Şu an it gibi birinin beni sahiplenmesini istiyorum.
Adıma gelen iyelik ekleri.
Birçok şeyin çözümü olabilir, bilmiyorum.
Sırf inat olsun diye, bana ters gidiyorsun ya hani.
Hırslanıyorum.
Bir süre sonra bana döneceğin anı bekliyorum.
O zaman adam değilsin sen diyeceğim.
Seni istemiyorum.
Çünkü tehlikelisin.
Bana fazla sıkısın ve bir zaman sonra her tarafımda morluklarla gezebilirim.
Ama tatlısın.
Seni ondan "şu an" ayıramam belki.
Ama yanına gittiğim anda.
ya da karşılaşırsak her şeyi değiştireceğim mesela.
Çünkü
kendime güveniyorum.
Sana güveniyorum.
Beni bırakmassın.
Arabada öpmüştüm ya seni.
Onun gibi bir his.
Düşün.
O kadar güzel.
Sarıldığındaki gibi.
Uzaksın.
Hem de hiç olmadığın kadar.
Yakın da olmadın belki. HİÇ.
Ama hissettim. Nefesinin kulağımı gıdıklayışını.
Elin belimde.
İyelik eklerini adıma eklemiş
kulağıma fısıldıyorsun.
Ve ben deli oluyorum.