sempatik bulmadığımız insanların mutsuzluğu mutluluk sebebimiz olmasaydı,
sevdiğimiz şarkıları büyüsü kaçmasın diye kimseyle paylaşmamak yerine, "herkesin dinlediği bir şey bizim için bak nasıl da özel" keyfine varabilseydik mesela;
o biriktirilen sonbahar yapraklarının üzerine koşa koşa zıpladığımda attığım kahkahalardan mutlu olan biri olurdu. Çünkü o zaman bencil insanlar topluluğundan çıkmış olurduk.
Birbirimizi hızla tüketiyoruz, amerikada yaşayan kadınlar topluluğu gibi.
En üzücü kısmı ise, bunu yapmaktan gurur duyuyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder