Tipik olarak birini özleme sendromlarımdan birini yaşıyorum.
kaanla karşılaşmalarımız gün geçmiyor ki azalsın. Kendimi nerelere vursam nerelere atsam derken tatile gidiyorum.
brandon flowers hala çok güzel söylüyor "ama bir güntaç özdemir değil tabiiki"
maymun iştahımdan kurtulduğum an tüm dünyaya huzur verebileceğim.
çıkarcılık kötü bir şey.
gizemi özledim.
kime güveneceğim kocaman soru işaretleri.
gün geçmiyor ki kafamdaki soru işaretleri azalsın.
bazen herkese zarar verdiğim hissine kapılıyorum. insanları üzmek üzerine programlanmışım gibi.
sürekli değişen çevrem. sabit ben. ve ısrarla bunun doğru olduğunu iddia ediyorum.
Bazı şeyler hiç değişmiyor.
Bazı şeyler keşke değişse.
Keşke saçma şeyler yapmaktan vazgeçseydim aylar önce.
Salaklığıma yanmayayım.
Güntaç özdemir- ecel (2012)

Babaannem fal baktığında "aydınlıklar seninle olsun" diye bitirir her seferinde.
ben aydın'lıklara sahip çıkamıyorum. ama yine de her şey çok mükemmelmiş gibi davranmakta üzerime yok.
gülücüklerimiz, kahkahalarımız aman eksilmesin.
içten şirinlik yapmayı özledim.
sevdiğim insanları üzmemek adına yaptığım hataları saklamak için şirinlik yapmayı.
"şirinlik yapıyorsa bir bok yemiştir."

üzülüyorum.
değer verdiklerim bir bir azalıyor.
hayatta neye değer verip neleri paylaşacağız.
içki içip eğlenmekle geçmemeli zaman.
paylaşak neşeli anılarımız olmalı.

kendimizi yanlış tanıtmalarımız bir son bulmalıydı.
bulmadı.

ben o değilim. dedin.
onu derken bile olmak istemediğimiz kişiler ne kadar içimize sinmiş. farkedememişiz.
senin dediklerini ben de diyorum ama işe yaramıyor.
sana anlatmıyorum. görüyorum. sarılamıyorum.
kuru merhabaların altına sığınmış günleri geçirmeye devam ediyoruz.

"sen o değilsin."